JeZuster

Soms zijn we wel een beetje huilie huilie volk. Ik doel daarmee op de storing bij de ING bank en de enorme ophef daar omheen.

Ik dacht, laten we blij zijn dat er nog banken zijn maar half Nederland ging me toch tekeer. Een arme ING meneer op de radio die onderhevig was aan een kruisverhoor en maar moest beloven dat het nooit meer zou gebeuren.

Landgenoten, luister. Is het nou zo verschrikkelijk dat we even niet kunnen internetbankieren, even geen saldo kunnen zien of, erger nog, even kunnen genieten van een heel hoog saldo (al kan je er niet bij) of een veel te laag saldo waarvan je weet dat het door een storing is ontstaan?

Landgenoten we leven in 2013 en bankieren online. Dat is verschrikkelijk makkelijk, daar hebben we allemaal dagelijks ons gemak van. Geen rijen bij de bali’s en geen eindeloos (kent u ze nog) acceptgiro’s schrijven.

Prachtig toch! En ja, ja dan heb je alleen soms wel eens een storing, ben je soms even een paar uur uit de lucht. Net als vroeger. Toen kon je ook niet bij een bank terecht in de avonduren of in het weekend.

Met andere woorden. NIET ZO ZEIKEN!

(publiceren van dit artikel of gedeeltes uit dit artikel mag zonder toestemming vooraf maar dient wel gedaan te worden met bronvermelding en daarnaast vooraf graag melden aan mailjezuster@gmail.com)

Vandaag besloot ik mijn broodjes buiten op te eten en ik koos daarvoor een bankje aan een klein voetbalveldje midden in Amsterdam. Pal naast het bankje stond een boom die de zon rustig door zich heen liet schijnen aangezien hij hij nog bladeren miste. Ongeveer 30 meter bij mij vandaan zat een jonge moeder of oppas met een paar kleine kinderen. Ze viel op door haar blonde haren, haar slanke lichaam, haar donkerblauwe ogen, vanaf mijn positie zichtbaar en haar borsten, ook van 200 meter waren die nog zichtbaar geweest ook voor slechtziende. Toen ik een paar happen genomen had stond ze op en liep ze met een klein jongetje , ik schat hem vier, mijn richting op.

Vlak bij mij stopte ze, ze trok de broek van het jongetje naar beneden en vrijwel onmiddellijk plaste het kleine mannetje tegen de boom. Ik schetste zojuist al de situatie, de boom stond dus pal naast de bank waar ik mijn broodje at. Hoewel zij de aandacht trok was het ‘t jongetje die onbedoeld mijn aandacht vroeg toen hij met een straal waarmee hij nog 10 andere bomen van water had kunnen voorzien mijn schoenen per ongeluk besproeide. Voor de beeldvorm, ondertussen nam ik een hap van mijn broodje. Op het moment dat ik boos wou gaan kijken verschenen de ogen van de jonge vrouw voor mij en ik smolt en trok mijn liefste gezicht ooit. Vervolgens pakte ik mijn servet die de broodjeszaak had meegegeven uit mijn tas en veegde mijn schoenen schoon waarop de moeder vroeg ‘kan ik u helpen’. Ik twijfelde en zei ‘ja, ik moet verschrikkelijk nodig plassen’.